Kundërshtarët e nismës “Jo 10 milionëve” po japin një alarm tjetër në lidhje me pasojat e mundshme për banorët e Zvicrës nëse miratohet përpjekja e ekstremit të djathtë për të frenuar imigracionin.
Janë ngritur shumë paralajmërime në lidhje me atë që mund të ndodhë nëse propozimi – i cili do të votohet në një referendum më 14 qershor – miratohet.
Ndër pasojat më të rëndësishme të përmendura janë mungesat e mëdha të fuqisë punëtore, si dhe dobësimi i marrëdhënieve me partnerin kryesor tregtar të Zvicrës, Bashkimin Evropian.
Një pasojë tjetër: taksa më të larta
Ndër shqetësimet e tjera të ngritura nga kundërshtarët e propozimit është efekti i dëmshëm që mund të ketë në financat e popullsisë së Zvicrës.
Sipas Daniel Lampart, kryeekonomist në Federatën e Sindikatave, nëse nisma bëhet ligj, taksapaguesit zviceranë mund të goditen rëndë në xhepa.
Ai theksoi se, ndërsa shkalla e lindjeve në Zvicër është në nivelin më të ulët rekord dhe më shumë punëtorë po i afrohen daljes në pension, më pak punonjës do të financojnë planet e pensioneve për një numër në rritje të të moshuarve.
“Ka një çmim për t’u paguar kur popullsia në moshë pune bie”, theksoi ai.
Raymond Kohli, ekspert i demografisë dhe migracionit në Zyrën Federale të Statistikave, u pajtua.
Të kesh më shumë pensionistë sesa punëtorë krijon “një sfidë të rëndësishme për financat e pensioneve”, tha ai.
Kompensimi i humbjeve
Si rezultat i kontributeve më të ulëta – në aspektin e taksave dhe sigurimeve shoqërore – që rrjedhin në arkën e qeverisë, Lampart tha se paratë do të duhet të gjenden diku tjetër.
Analiza e tij tregon se – duke pasur parasysh këtë realitet demografik – në 30 vjet do të kishte vetëm dy punëtorë për çdo pensionist. Sot, janë tre.
Llogaritjet e tij e kanë çuar atë në përfundimin se taksat do të duhet të rriten për të kompensuar këto humbje – konkretisht, një rritje prej 635 frangash në vit për një familje mesatare.
Qeveria do të përdorë këto të ardhura shtesë nga taksat jo vetëm për të mbushur boshllëqet në financimin e pensioneve të pleqërisë, por edhe në atë të sistemit të kujdesit shëndetësor.
“Nisma nënkupton një rritje të taksave nëse niveli i përfitimeve do të mbahet”, përmblodhi ai.
“Probleme teorike”
Në përgjigje të këtyre argumenteve, Thomas Aeschi nga Partia Popullore Zvicerane (SVP), e cila nxiti lëvizjen “Jo 10 milionëve”, hodhi poshtë vlefshmërinë e llogaritjeve të Lampart.
Ai po “merret me probleme teorike në të ardhmen e largët”, tha Aeschi. “Në vend të kësaj duhet të përqendrohemi në problemet aktuale.”
Ndërkohë, në qytete dhe kantone…
Premisa e iniciativës SVP është se imigracioni i pakontrolluar nga BE dhe EFTA (Norvegjia, Islanda dhe Lihtenshtajni) do të mbingarkojë infrastrukturën e Zvicrës (domethënë të kantoneve dhe qyteteve), duke përfshirë strehimin, transportin publik, sistemin shëndetësor dhe shkollat.
Në një njoftim për shtyp më 11 maj, Unioni i Qyteteve Zvicerane tha se komunat, së bashku me kantonet, “preferojnë të menaxhojnë rritjen [e popullsisë] sesa ta kufizojnë atë”.
Organizata theksoi se anëtarët e saj “demonstrojnë se zgjidhjet e larmishme, të lidhura ngushtë me realitetet e përditshme, mund të menaxhojnë imigracionin dhe rritjen në mënyra që përmirësojnë cilësinë e jetës. Anasjelltas, një kufi i ngurtë i popullsisë do të kufizonte fushëveprimin e veprimeve për autoritetet publike dhe do të krijonte më shumë probleme sesa do të zgjidhte”, shkruan thelocal, transmeton albinfo.ch.
Konkretisht, për të parandaluar mbingarkesën e infrastrukturës kyçe, Unioni është gati të “përmirësojë lëvizshmërinë dhe të luftojë mbingarkesën, të sigurojë strehim të mjaftueshëm pa fragmentuar territorin dhe të zhvillojë infrastrukturë të mirë”.
