Një zë i urtë, një grua e fortë: Shyhrete Rexhaj, në mbrojtje të shëndetit mendor të komunitetit shqiptar në Zvicër

Ajo është profesoreshë HES ordinaire dhe drejton Laboratorin e Kërkimit dhe Mësimdhënies në Shëndet Mendor e Psikiatri, pranë Institutit Haute École de la Santé La Source – HES-SO

Në një botë ku shëndeti mendor shpesh qëndron nën hijen e paragjykimeve, Shyhrete Rexhaj ecën me hapa të vendosur për ta sjellë atë në dritë. Grua shqiptare, me rrënjë të thella kulturore dhe një zemër të madhe, ajo ka ndërtuar një rrugëtim të jashtëzakonshëm në Zvicër si profesioniste, si pedagoge, si kërkuese, por mbi të gjitha si njeri që dëgjon dhe ndien

Ishte viti 2003, kur gjatë një praktike klinike në psikiatri, ajo ndjeu për herë të parë thirrjen e kësaj fushe delikate. Ballafaqimi me të rinj që përballeshin me varësi ndaj alkoolit e preku thellë. “Ata më mësuan të vlerësoj momentet e vogla, hapat e vegjël drejt shërimit”, thotë ajo me një butësi që bart peshë të jetuar

Prej asaj dite, ajo nuk e ka ndalur më rrugën e saj. Ka qenë afër të rinjve, grave, familjeve të përballura me dhimbje të heshtura, trauma që s’kanë gjetur fjalë, dhunë që është fshehur pas dyerve të mbyllura, depresione që janë mbuluar me heshtje e turp. Ajo i ka dëgjuar të gjitha. Dhe nuk i ka gjykuar kurrë. Përkundrazi, ka ndërtuar ura, ka ofruar besim, ka sjellë dritë.

Shyhrete Rexhaj është aktualisht profesoreshë HES ordinaire dhe drejton Laboratorin e Kërkimit dhe Mësimdhënies në Shëndet Mendor e Psikiatri, pranë Institutit Haute École de la Santé La Source – HES-SO. Ajo është një zë i çmuar jo vetëm për shkencën, por për gjithë komunitetin shqiptar. Ajo ka zhvilluar edhe programe konkrete si “Së Bashku”, për të ndihmuar të afërmit e personave me sëmundje mendore  sepse, siç thotë ajo, “vuajtja nuk është vetëm e atij që sëmuret, por edhe e atyre që qëndrojnë pranë”.

Shyhretja flet hapur për barrierat që hasin shqiptarët në Zvicër për të kërkuar ndihmë psikologjike: gjuha, paragjykimet, mungesa e informacionit, turp  dhe nganjëherë, statusi i pasigurt që i lë në një boshllëk të dhimbshëm. Por ajo ka besim. E sheh ndryshimin. Brezat e rinj janë më të hapur, më të vetëdijshëm, më të guximshëm për të folur, për të kërkuar ndihmë.

Për të, çdo takim me një të ri që vendos të mos e fshehë dhimbjen, është një fitore. Çdo grua që kërkon ndihmë është një dritë shprese. Çdo familje që mëson të dëgjojë, është një hap drejt shërimit kolektiv.

Mesazhi i saj për të rinjtë shqiptarë në Zvicër është i thjeshtë, por i fuqishëm: :Të jenë krenarë për rrënjët që kanë, t’i marrin me vete për të ndërtuar të ardhmen e tyre këtu. Shëndeti mendor nuk është turp. Është pjesë e jetës. Dhe për të jetuar plotësisht, duhet ta pranojmë dhe të përkujdesemi për të  për veten tonë dhe për njëri-tjetrin”.

---