Kur heshtja u thye nga një burrë: “Edhe unë kam qenë viktimë e dhunës seksuale gjatë luftës”

Konferencë kushtuar dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë, e organizuar nga shoqata “Zëri i Gruas LIRA”, me mbështetjen e Konsullatës së Përgjithshme të Republikës së Kosovës në Gjenevë

GJENEVË – Ka momente që e bëjnë një sallë të tërë të mbajë frymën. Momente kur fjalët nuk mjaftojnë dhe emocionet flasin më fort se çdo statistikë apo raport.

Një moment i tillë ndodhi në konferencën kushtuar dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë, të organizuar në Gjenevë nga shoqata “Zëri i Gruas LIRA”, me mbështetjen e Konsullatës së Përgjithshme të Republikës së Kosovës në Gjenevë.

 

Konferenca mblodhi personalitete të njohura që prej vitesh janë të angazhuara në mbrojtjen e të drejtave të të mbijetuarve dhe në kërkimin e drejtësisë për viktimat e dhunës seksuale gjatë luftës.

Në panel morën pjesë Vasfije Krasniqi Goodman, e mbijetuara e parë që foli publikisht për dhunën seksuale të përjetuar gjatë luftës dhe e dërguar e posaçme për çështjen e të mbijetuarve të dhunës seksuale gjatë luftës, Feride Rushiti, themeluese dhe drejtoreshë ekzekutive e Qendrës Kosovare për Rehabilitimin e të Mbijetuarve të Torturës, Leonora Selmani, kryetare e Komisionit Qeveritar për Njohjen dhe Verifikimin e Statusit të Personave të Dhunuar gjatë Luftës, si dhe dr. Shqipe Shehu Brovina, psikiatre dhe psikoterapeute FMH, e cila trajtoi pasojat afatgjata psikologjike të traumës

.

Konferenca u hap me fjalën përshëndetëse të Floreta Kabashi Ademi, udhëheqëse e Konsullatës së Përgjithshme të Republikës së Kosovës në Gjenevë. Ajo nënvizoi se kujtesa për viktimat dhe mbështetja për të mbijetuarit nuk duhet të zbehen me kalimin e kohës. Duke shprehur respekt për guximin e atyre që kanë thyer heshtjen, ajo kujtoi se drejtësia dhe dinjiteti i viktimave mbeten përgjegjësi e përbashkët e institucioneve dhe e shoqërisë sonë.

Gjatë diskutimeve u trajtuan plagët e vazhdueshme që ka lënë dhuna seksuale e luftës, sfidat me të cilat përballen të mbijetuarat dhe të mbijetuarit, si dhe nevoja për mbështetje institucionale dhe shoqërore.

Por momenti më prekës i mbrëmjes erdhi nga publiku.

Teksa po diskutohej për heshtjen që për shumë vite ka shoqëruar këtë temë, një burrë u ngrit në këmbë dhe me zërin që i dridhej tha:

“Edhe unë kam qenë viktimë e dhunës seksuale gjatë luftës.”

Salla mbeti në heshtje.

Fjalët e tij prekën thellë të pranishmit. Në atë moment, Vasfije Krasniqi Goodman u ngrit nga vendi i saj dhe shkoi ta përqafonte. Të dy shpërthyen në lot.

Ishte një përqafim që fliste më shumë se çdo fjalim. Një moment njerëzor që dëshmoi se plagët e luftës nuk kanë gjini dhe se dhimbja e mbajtur në heshtje për dekada vazhdon të jetojë te shumë të mbijetuar.

Konferenca përfundoi me një mesazh të qartë: kujtesa, solidariteti dhe kërkimi i drejtësisë mbeten detyrime morale dhe shoqërore. Heshtja nuk duhet të jetë më barrë e viktimave, por përgjegjësi e institucioneve dhe e shoqërisë për të dëgjuar, për të njohur dhe për të vepruar.

Pas statistikave, raporteve dhe fjalimeve, janë njerëzit, plagët dhe guximi për të folur. Dhe pikërisht ky guxim ishte mesazhi më i fuqishëm që u përcoll nga konferenca e mbajtur në Gjenevë

Mbrëmja nuk ishte vetëm një konferencë. Ishte një dëshmi e gjallë se e vërteta, sado e dhimbshme, duhet të thuhet. Dhe se dinjiteti i viktimave meriton të dëgjohet, të respektohet dhe të mbrohet. Në fund, ishte pikërisht ai moment i papritur nga publiku që i dha kuptimin më të thellë gjithë mbrëmjes: kur një njeri gjeti forcën të flasë dhe një sallë e tërë gjeti forcën ta dëgjojë.

---