Uncategorized

Rruga e gjatë e Konventave të Gjenevës të vitit 1949

Shtatëdhjetë vjet më parë, Zvicra arriti një hap modest diplomatik. Pavarësisht nga izolimi relativ në të cilin u gjend pas Luftës së Dytë Botërore, për shkak të mbajtjes së marrëdhënieve me fuqitë e Boshtit, arriti të organizojë një konferencë madhore diplomatike në vitin 1949 me qëllim të rishikimit të Konventave të Gjenevës. Ky ishte një hap thelbësor në zhvillimin e ligjit ndërkombëtar humanitar, përcjell albinfo.ch

Lufta e Dytë Botërore ishte një tendosje e veçantë për Komitetin Ndërkombëtar të Kryqit të Kuq (ICRC).

Edhe pse organizata kishte qenë në gjendje të ndihmonte mijëra të burgosur të luftës, përpjekjet e saj për të mbrojtur popullsinë civile ishin më pak të suksesshme. Kryqi i Kuq ishte gjithçka, por i pafuqishëm përballë shfarosjes së hebrenjve, romëve dhe të tjerëve.

Zvicra, shteti depozitues i Konventave të Ldhjes së Gjenevës së Jashtme, kishte qenë në dijeni për ca kohë se baza në të drejtën ndërkombëtare për veprimtaritë e Kryqit të Kuq ishte e papërshtatshme për t’u marrë me realitetet e luftës moderne.

Në prill të vitit 1947 një komitet ekspertësh qeveritarë, të mbledhur nga Kryqi i Kuq, u takuan në Gjenevë dhe hartuan rekomandime për një rishikim të Konventave të Gjenevës të vitit 1929 për të sëmurët dhe të plagosurit dhe të burgosurit e luftës, dhe të Konventës së Hagës të vitit 1907 për luftën në det. Pika kryesore u rendit krijimi i një konvente të re për mbrojtjen e civilëve në kohë lufte, përcjell albinfo.ch