‘Gazi i të qeshurës’ po përhapet te të rinjtë në Zvicër, autoritetet të shqetësuara

Gazi i të qeshurës (oksidi i azotit), i shitur lirshëm pa recetë dhe shpesh i aromatizuar, po përdoret gjithnjë e më shumë nga të rinjtë në Zvicër për qëllime argëtimi, duke ngritur shqetësime serioze për shëndetin dhe sigurinë publike.

Substanca, e disponueshme në dyqane në formën e kapsulave për krem pana, promovohet gjerësisht në rrjetet sociale si TikTok, Snapchat dhe Instagram. Të rinjtë e thithin gazin për efektet e tij euforike, ndërsa porositë e bombolave të mëdha bëhen brenda pak minutash përmes internetit, transmeton albinfo.ch.

Ekspertët paralajmërojnë se thithja e oksidit të azotit zvogëlon oksigjenin në tru, duke rritur rrezikun e humbjes së ndjenjave, aksidenteve rrugore dhe dëmtimeve të mundshme neurologjike. Sipas një studimi, një në dhjetë të rinj nën moshën 35 vjeç ka përdorur këtë gaz, ndërsa gjysma e tyre kanë drejtuar automjetin nën ndikimin e tij.

Në Zvicër nuk ka ende rregullore specifike për këtë substancë, ndryshe nga Franca ku po shqyrtohet futja e saj në listën e narkotikëve. Megjithatë, sasia e madhe e bombolave të hedhura në hapësira publike tregon se fenomeni nuk është i izoluar.

Politikanë dhe ekspertë të shëndetit publik kërkojnë rregullim më të fortë ligjor për të kufizuar keqpërdorimin e gazit të të qeshurës, veçanërisht nga të rinjtë.

Pesë alpinistë kanë humbur jetën si pasojë e orteqeve në Itali

Katër alpinistë kanë humbur jetën dje në Itali nga orteqet në rajonet e Lombardisë dhe Trentinos, ndërsa një alpinist ka vdekur në rajonin e Val d’Aostës pasi ishte bllokuar në një akullnajë.

Sipas Italian Alpine Rescue në Trentino, një ortek i parë, në kufirin midis Val di Fiemme dhe San Martino, rrëmbeu katër alpinistë skiatorë të moshës midis 30 dhe 40 vjeç, duke lënduar rëndë njërin prej tyre, i cili ka vdekur më vonë në spital, transmeton albinfo.ch.

Një ortek tjetër në Marmolada, ka përfshirë katër skiatorë italianë rreth moshës 40 vjeçare teksa ishte një nga alpinistët, ai i cili e shkaktoi ortekun dhe u varros nën të.

Në Lombardi, një ortek ka ndodhur në Albosaggia, duke rrëmbyer tre alpinistë skiatorë dhe duke lënë të vdekur dy prej tyre, të moshës 35 dhe 46 vjeç.

Ndërkaq, në rajonin veriperëndimor të Italisë, Val d’Aosta, një alpinist akulli, i cili, raportohet se ishte anglez dhe rreth 60 vjeç, ka vdekur pasi është bllokuar në ujëvarat Lillaz (Cogne) dhe ndërsa zbriste në errësirë, raportohet të ketë rënë në një çarje në gjysmë të rrugës.

Shefi i sigurisë në Crans-Montana: Bari Le Constellation ishte në rregull

Kreu i Shërbimit të Sigurisë Publike të komunës së Crans-Montanës u dëgjua të premten si i pandehur nga prokurorët përgjegjës për hetimin e tragjedisë së 1 janarit.

Ligji është i qartë: institucionet publike duhet të inspektohen çdo vit. Megjithatë, nuk ka pasur kontrolle në lokalin Le Constellation që nga viti 2019. Si ta shpjegojmë këtë? Ishte pyetja që ju bë kreut të Shërbimit të Sigurisë Publike të Crans-Montanës.

Para prokurorëve, ai shpjegoi se duhej t’i prioritizonte kontrollet dhe të mbështetej në indikacionet e Shoqatës së Institucioneve të Sigurimit Kantonal nga Zjarri (AEAI).

Prandaj, përparësi iu dha spitaleve, klinikave dhe azileve të pleqve. Kontrollet e hoteleve vijnë në një hap të dytë dhe ato të institucioneve publike në një hap të tretë.

Me kthimin në institucione publike, kreu i sigurisë tregoi se ai ishte i interesuar së pari për ata, dosja e të cilëve ishte e hapur. Megjithatë, sipas tij, dosja kompjuterike tregoi se dosja Constellation ishte mbyllur që nga viti 2023. Me fjalë të tjera, gjithçka ishte në rregull.

Ky element është i habitshëm dhe me siguri do të jetë objekt i analizës së thelluar nga Zyra e Prokurorit Publik. Në të vërtetë, inspektimi i fundit i Constellation daton në vitin 2019 dhe oficeri i sigurisë që kishte kryer më pas këtë kontroll i kishte kërkuar pronarit të institucionit të kryente disa punime përputhshmërie, raporton RTS. Megjithatë, asnjë dokument në regjistrin penal nuk tregon se kjo punë është përfunduar.

Raportohet se prokurorët u përpoqën të shihnin më qartë në këtë pikë duke e pyetur të pandehurin. Por më pas ai kujtoi se kishte marrë detyrën në maj të vitit 2024 dhe se nuk i takonte të komentonte për atë që kishte ndodhur ose jo para mbërritjes së tij, transmeton albinfo.ch.

Në seancën e tij dëgjimore, kreu i sigurisë theksoi një element tjetër për të shpjeguar vonesat në kontrolle teksa përmendi ndryshimin në sistemin e ndjekjes së detyrave dhe menaxhimit të kohës.

Në përmbledhje, para se të merrte detyrën, disa bashki përdornin një sistem të quajtur VS-FIRE. Por në vitin 2022, shpërtheu një skandal. Personi që menaxhonte këtë sistem dyshohej se donte të shantazhonte policinë dhe zjarrfikësit. Ai ishte subjekt i ndjekjes penale dhe kantoni i Valais vendosi të mos e përdorte më këtë sistem.

Sipas menaxherit të sigurisë të intervistuar, paraardhësi i tij më pas vendosi të gjitha të dhënat në lidhje me kontrollet në një skedar Excel dhe një sistem i ri, i quajtur LODUR, duhej të ngrihej. Ky episod do të kishte kontribuar në vonesat në kontrolle.

Të premten në mbrëmje, në fund të seancës së tij dëgjimore, kreu i shërbimit donte t’u kërkonte falje viktimave për tragjedinë që ndodhi. Ai tha se si kreu i departamentit, kishte “një përgjegjësi morale” ndaj viktimave, por se nuk mendonte se kishte përgjegjësi penale.

Seanca e tij dëgjimore do të duhet të rifillojë në një datë që ende nuk është caktuar. Në veçanti, i akuzuar për vrasje nga pakujdesia, ai konsiderohet i pafajshëm.

Aeroporti Ndërkombëtar i Tiranës me rekord tjetër, 11.6 milionë pasagjerë gjatë 2025-ës

Aeroporti Ndërkombëtar i Tiranës ka shënuar rekord të ri gjatë vitit 2025.

Sipas statistikave të Këshillit Ndërkombëtar të Aeroporteve, Aeroporti “Nënë Tereza”, ka regjistruar 11.6 milionë pasagjerë, duke shënuar rritje prej 8.7 për qind krahasuar me vitin 2024.

Me këto shifra, aeroporti i Tiranës renditet i pari në rajon për nga fluksi i udhëtarëve, transmeton albinfo.ch.

Ministri i Turizmit, Kulturës dhe Sportit, në Shqipëri Blendi Gonxhe, përmes një postimi ka thënë se rritja e vazhdueshme e trafikut ajror është një tregues i qartë i zhvillimit të turizmit dhe besimit në destinacionin tonë.

Votimet Federale më 8 mars: Çfarë duhet të dini

Fushata në prag të 8 Marsit tani është shfaqur dhe, së shpejti, materialet e votimit do të mbërrijnë. Raundi tjetër i votimeve federale me siguri do të jetë intensiv: si për numrin e objekteve të paraqitura popullit, ashtu edhe për shumë implikimet që secila prej tyre nënkupton.

Çështja e parë për të cilën do të votohet ka të bëjë me të ardhmen e parave të gatshme. Në fakt, iniciativa “Po për një monedhë zvicerane të pavarur dhe të lirë me monedha ose kartëmonedha” shqyrtohet nga qytetarët. Ky amendament kushtetues i propozuar, i njohur më mirë si “Paraja është liri”, u paraqit në Kancelarinë Federale në fillim të vitit 2023 me pothuajse 137,000 nënshkrime të vlefshme në mbështetje, transmeton albinfo.ch.

Tetë vjet pas refuzimit të “No Billag”, një propozim i ri për një amendament kushtetues vë në pikëpyetje të ardhmen e shërbimit publik të radios dhe televizionit dhe, më saktë, burimin e tij mbizotërues të financimit: në fakt, iniciativa SSR, e njohur edhe si “200 franga janë të mjaftueshme” do të kalojë gjithashtu zgjedhjet në votimin e 8 marsit.

Objektivi i tretë i lidhur me votat federale të 8 marsit jepet nga iniciativa “Për një politikë të drejtë të energjisë dhe klimës: investimi për prosperitet, punë dhe mjedis”: teksti shkon në votime disa vjet pas suksesit të tij formal, i cili u sanksionua nga mbi 102,000 nënshkrime të vlefshme.

Imponimi individual, pas vitesh diskutimesh, kalon në shqyrtimin e organit zgjedhor për votimin e 8 marsit. Ligji në fjalë, i miratuar nga Dhomat vitin e kaluar, përfaqëson një kundërprojekt indirekt ndaj një iniciative të paraqitur në vitin 2021. Kalimi në votime vjen pas suksesit të dy referendumeve, njëri prej të cilëve u promovua nga një duzinë kantonesh.

Zvicër: Pesë ditë burgim me kusht për një pistoletë me ujë

Në Zvicër, edhe pistoletat me ujë rozë mund të konsiderohen armë. Një porosi online pati pasoja të papritura për një grua nga Ticino, e cila mori një dënim me pesë ditë burg me kusht për importimin e armëve.

Mia donte të vishej si police për karnavalin e radhës dhe porositi një pistoletë me ujë rozë nga faqja e shitjeve online “Shein” për 2.78 franga zvicerane. Por arma nuk mbërriti kurrë.

Muaje më vonë, dy oficerë të vërtetë policie i zunë derën. Arsyeja: Dogana zvicerane e kishte konfiskuar pistoletën me ujë, sepse konsiderohej shkelje e ligjit të armëve. Mia u akuzua për importimin e armëve dhe u dënua me pesë ditë burg me dënim me kusht. Ajo nuk kuptoi asgjë: “Ne sollëm sistemin e drejtësisë për një pistoletë me ujë. Ku është arsyeja e shëndoshë?”

Në Zvicër, edhe një lodër që i ngjan në mënyrë mashtruese një arme të vërtetë klasifikohet si armë. Importimi ose përdorimi i saj publik përbën një vepër penale.

Operacionet policore në lidhje me armët lodër

Ashpërsia e ligjit justifikohet nga incidentet e fundit. Në maj të vitit 2025, një 15-vjeçar nga kantoni i Cyrihut nisi një operacion të madh policor me një pistoletë uji që dukej si një armë e vërtetë.

Në qershor të vitit 2024, në Bellinzone u zhvillua një evakuim shkolle pasi një nxënës 15-vjeçar kërcënoi një mësues me një pistoletë replikë.

Armëpunuesi Marco Bordatzi i konfirmon medias publike gjermane SRF se pistoleta të vërteta kalibri 9 mm, të ngjashme me pistoletën e ujit të porositur nga Mia, janë në dispozicion në treg, si në ngjyrë ashtu edhe në formë. Edhe shënimi “1911” në lodër kujton atë të një modeli të vërtetë Colt: “Ligji është kufizues, por i gjykueshëm, për të shmangur çdo konfuzion”, shpjegon armëpunuesi.

Një kërkesë e re për etiketim

Rasti i Mias nuk është i izoluar. Njerëz të tjerë e gjejnë veten, pavarësisht dëshirës së tyre, të zënë në çarjet e rrjetit gjyqësor. Këshilltari për Shtetet e Valais, Beat Rieder, denoncoi mbingarkesën e punës së policisë dhe prokurorisë për shkak të këtyre “rasteve të vogla” dhe kërkoi, nëpërmjet një mocioni, një ndryshim kursi, shkruan RTS. Ky mocion u miratua, transmeton albinfo.ch.

Sot, zyra e prokurorit kryen deri në 2000 hetime në vit kundër qytetarëve për shkelje të ligjit të armëve, siç u theksua nga zyrtari i zgjedhur i Qendrës. Këshilli Federal u ngarkua me detyrën e rishikimit të këtij ligji. Platformat e mëdha online do të detyrohen të etiketojnë armët artificiale si të ndaluara në Zvicër. Mosrespektimi i këtij detyrimi do t’i ekspozojë ata ndaj ndjekjes penale.

Kushdo që importon një produkt të tillë në të ardhmen do të duhet të shpëtojë me një gjobë të thjeshtë për të shmangur ndjekjen penale të kushtueshme. Dënimi me burgim me kusht i Mias u ndryshua në një gjobë me kusht prej 150 frangash zvicerane pas ndërhyrjes së një avokati. Ajo nuk do të jetë oficere policie në karnavalin e ardhshëm.

Ekonomia ruse po ngadalësohet

Pas disa vitesh rritjeje të lartë, me ekonominë ruse të mbinxehur nga lufta, kuadri makroekonomik në Moskë po ndryshon progresivisht, i shoqëruar nga një ftohje që sinjalizon një rënie të PBB-së e cila, ndërsa mbetet gjithmonë pozitive, do të jetë në rënie: sipas Fondit Monetar Ndërkombëtar, parashikimet e rritjes për Rusinë në vitin 2026 janë në 0.8% dhe vetë Banka Qendrore i ka vendosur ato në një interval midis 0.5% dhe 1.5%, ndërsa Ministria e Zhvillimit Ekonomik foli për 1.3%.

Gjithashtu për vitin 2027 FMN parashikon rritje të kufizuar, rreth 1%. Krahasuar me rritjet e konsiderueshme të viteve të fundit (me kulmin prej 4.3% në vitin 2024, të nxitura nga shpenzimet ushtarake), ky është një ngadalësim, pjesërisht për shkak të ndryshimeve që po ndodhin në tregjet e energjisë, me zhvendosjet e shkaktuara edhe nga sanksionet perëndimore, Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Evropian. Edhe marrëveshjet e fundit midis SHBA-së dhe Indisë, një nga importuesit më të mëdhenj të naftës bruto nga Rusia, mund të kenë efekte në këtë drejtim, edhe nëse për momentin ka ende të panjohura të ndryshme rreth detajeve të marrëveshjes midis Uashingtonit dhe Nju Delhit dhe perspektivës së një ndikimi në arkat e Moskës.

Sipas Donald Trump, në fakt, pakti tregtar i bërë me kryeministrin indian Narendra Modi, i cili uli taksat për mallrat indiane që mbërrijnë në SHBA, do të përfshinte gjithashtu dispozita për të ndaluar ose të paktën ngadalësuar importet e naftës ruse në Indi dhe kështu të ushtronte presion të mëtejshëm mbi Kremlinin, të paktën nga një këndvështrim ekonomik, në kontekstin e konfliktit në Ukrainë dhe negociatave të vazhdueshme midis Moskës dhe Kievit.

Megjithatë, nga Nju Delhi nuk kanë mbërritur konfirmime të sakta për këtë aspekt, edhe nëse që nga viti i kaluar India ka ulur tashmë sasitë e naftës bruto të importuar nga Moska, me një rënie të konsiderueshme prej 22% në dhjetor 2025, niveli më i ulët që nga janari 2023.

Në buxhetin e përgjithshëm, pjesa e Rusisë në importet indiane ka rënë kështu në 27.4%, ndërsa pjesa e vendeve të OPEC-ut është rritur në 53.2%. Sipas të dhënave nga CREA (Qendra për Kërkime mbi Energjinë dhe Ajrin e Pastër, një institut finlandez që ka monitoruar ndryshimet në tregjet e energjisë që nga fillimi i konfliktit në Ukrainë), India ka mbetur në përgjithësi importuesja e dytë më e madhe nga Rusia e naftës dhe qymyrit (pas Kinës) dhe e katërta e derivateve të produkteve të naftës.

Diversifikimet e Moskës

Pavarësisht sanksioneve evropiane kundër Rusisë dhe masave të SHBA-së, madje edhe kundër vendeve të treta si India, eksportet dhe prodhimi rus i naftës kanë mbetur kryesisht elastike dhe Moska ka arritur të ridrejtojë gjithnjë e më shumë flukse nafte drejt Kinës dhe Turqisë.

Nga njëra anë, është e vërtetë që çmimet e naftës ruse kanë rënë në momente të caktuara në nivele të ulëta historike, edhe nëse janë gati të kthehen në erërat e para të luftës në Gjirin Persik, ose gjetkë, dhe është gjithashtu e vërtetë që buxheti rus tregon deficite për shkak të mungesës së të ardhurave nga energjia, të kompensuara pa u ndalur me shitjen e rezervave të arit, siç ndodhi në fund të vitit të kaluar, por pamja e përgjithshme për Kremlinin është gjithmonë nën kontroll. Përballë uljeve të mundshme të eksporteve në Indi pas marrëveshjes Trump-Modi, Kremlini do të ishte tashmë gati të rriste kuotën për Pekinin, me zbritje të mëtejshme dhe mundësinë e zbutjes së ndikimit në buxhetin e tij, nëse dhe kur të vijë.

Megjithatë, Rusia mbeti furnizuesi kryesor i naftës për Indinë në dhjetor 2025 dhe gjatë nëntë muajve të parë të vitit fiskal, i cili përfundon më 31 mars 2026, e ndjekur nga Iraku dhe Arabia Saudite, shkruan RSI, transmeton albinfo.ch. Marrëdhëniet midis Putinit dhe Modit kanë mbetur të forta dhe të karakterizuara nga pragmatizmi, siç tregohet për shembull nga rastet e rafinerisë indiane Nayara Energy, pjesërisht në pronësi të gjigantit rus Rosneft, e cila ende dhe ekskluzivisht përdor naftë ruse pasi furnizuesit e tjerë janë tërhequr, ose ajo e kompanisë indiane Oil and Natural Gas Corp e cila kërkon të ruajë 20% të aksioneve të saj në projektin rus të naftës dhe gazit Sakhalin-1, në Lindjen e Largët Ruse. Muajt ​​e ardhshëm do të shërbejnë për të kuptuar nëse presionet e Trump mbi Modin do të jenë vërtet efektive, nëse India do të preferojë boshtin me SHBA-në dhe jo atë me Rusinë, dhe nëse Kremlini do të jetë në gjendje të gjejë zgjidhje efektive për të ruajtur stabilitetin e brendshëm, ekonomik dhe politik.

2025: 1.42 miliard euro nga diaspora për Kosovën, më së shumti nga Gjermania dhe Zvicra

Gjatë vitit të kaluar, remitancat në Kosovë kanë arritur vlerën prej 1.42 miliard eurosh, duke shënuar një rritje prej 4.4% ose rreth 60 milionë euro më shumë krahasuar me vitin 2024.

Sipas të dhënave, muaji dhjetor mbetet ende me të dhëna preliminare dhe pritet të finalizohet në fund të shkurtit.

Banka Qendrore e Kosovës ka bërë të ditur se pjesa më e madhe e remitancave ka ardhur nga Gjermania me rreth 39% të totalit, pastaj Zvicra me 17.5%, Shtetet e Bashkuara të Amerikës me 7.2%, Austria me 4.2%, Italia me 3.9%, ndërsa Belgjika dhe Franca me nga 3.4%, transmeton albinfo.ch.

Tutje, bëhet e ditur se sa i përket mënyrës së dërgimit të parave, rreth 55% e remitancave janë transferuar përmes agjencive për transfere të mjeteve, 17% përmes bankave dhe 28% përmes kanaleve të tjera.

Mesatarja mujore e remitancave ishte rreth 117.9 milionë euro, ndërsa prurjet më të mëdha u regjistruan në muajt korrik, gusht dhe dhjetor, kryesisht në periudhat kur mërgimtarët janë në Kosovë.

Krimi i organizuar në Francë dhe imazhi i shqiptarëve: një perspektivë mediatike

Një artikull i fundit i medias franceze Le Parisien, i bazuar në njoftimet e agjencisë AFP, ka raportuar shpërbërjen e një rrjeti të organizuar të trafikut të drogës në departamentin Ain, në juglindje të Francës, pranë kufirit me Zvicrën dhe zonën e Gjenevës.

Sipas autoriteteve franceze, tetë persona janë arrestuar nën dyshimet për blerje dhe shpërndarje të narkotikëve, mbajtje armësh dhe pjesëmarrje në një aktivitet kriminal të strukturuar, i cili dyshohet se përdorte rrjetet sociale për porosi dhe shpërndarje të përditshme.

Në raportimin e tij, Le Parisien i identifikon të dyshuarit si persona me origjinë shqiptare, duke e përmendur këtë fakt si në titull ashtu edhe në përmbajtjen e artikullit. Operacioni policor përfshiu gjithashtu sekuestrimin e shumave të konsiderueshme parash, armëve dhe mjeteve të transportit të përdorura për shpërndarje.

🔗 Burimi origjinal i lajmit:
Le Parisien / AFP – Un réseau de trafic de drogue démantelé dans l’Ain
LE PARISIEN/AFP

Çfarë raporton media – dhe çfarë jo

Në thelb, raportimi i Le Parisien përfshin fakte të konfirmuara nga autoritetet franceze: arrestimet, aktivitetin e dyshuar kriminal dhe hetimin në zhvillim nga prokuroria. Në këtë fazë të procedurës, personat e arrestuar mbeten të dyshuar dhe, si të tillë, gëzojnë prezumimin e pafajësisë deri në një vendim përfundimtar gjyqësor.

Megjithatë, ajo që bie në sy në këtë raportim është theksimi i kombësisë së të dyshuarve si element qendror i titullit dhe i narrativës.

Në praktikat e gazetarisë profesionale, përmendja e origjinës etnike apo kombëtare zakonisht bëhet vetëm kur ka lidhje të drejtpërdrejtë me aspektet juridike ose transnacionale të çështjes. Mënyra se si ky informacion vendoset në titull, megjithatë, ndikon drejtpërdrejt në perceptimin e lexuesit.

Origjina etnike në raportime: çfarë nënkuptohet?

Për publikun e gjerë, tituj të tillë mund të krijojnë lidhje të shpejta dhe shpesh të padrejta, mes veprimeve kriminale të individëve dhe komuniteteve të tëra të diasporës. Kjo çon në përgjithësime dhe stereotipe që nuk pasqyrojnë realitetin shoqëror dhe që bien ndesh me parimet e raportimit të kujdesshëm.

Një rast penal, sado serioz, mbetet përgjegjësi individuale dhe nuk mund të shndërrohet në etiketim kolektiv mbi baza etnike apo kombëtare.

Cili është shqetësimi real?

Shqetësimi kryesor nuk qëndron në raportimin e fakteve, por në efektin që forma e raportimit mund të ketë mbi perceptimin publik. Diaspora shqiptare në Francë, Zvicër dhe në mbarë Evropën përbëhet nga mijëra individë të integruar: punëtorë, profesionistë, studentë, sipërmarrës dhe kontribuues aktivë në shoqëritë ku jetojnë.

Në këtë kontekst, vendosja e theksit mbi kombësinë në titull rrezikon të krijojë, edhe pa qëllim, një perceptim të përgjithësuar që nuk i përgjigjet realitetit.

Çfarë duhet të mbajmë parasysh si lexues dhe si media. Faktet e krimit janë reale dhe duhet të raportohen, Përgjegjësia penale është gjithmonë individuale, Kombësia nuk përbën shkak apo shpjegim për kriminalitetin, Krimi i organizuar është një fenomen kompleks dhe ndërkombëtar.

Albinfo.CH rikujton se informimi i saktë duhet të shoqërohet me kontekst, kujdes dhe përgjegjësi, për të shmangur stigmatizimin kolektiv dhe keqinterpretimet.

Përfundimi

Ngjarja e raportuar nga Le Parisien përbën një çështje serioze penale që lidhet me individë të dyshuar dhe që duhet të trajtohet përmes procedurave të drejtësisë, pa paragjykime dhe pa përgjithësime. Njëkohësisht, mënyra se si këto raste komunikohen në mediat e mëdha evropiane hap një debat të domosdoshëm mbi etikën e raportimit, përdorimin e identifikimeve etnike dhe ndikimin që këto zgjedhje kanë mbi perceptimin publik.

Albinfo.CH, si medium i komunitetit shqiptar në Evropë, e sjell këtë analizë me qëllim informimin e saktë dhe të balancuar, duke respektuar faktet dhe duke theksuar se përgjegjësia penale është individuale, jo kolektive.

Gjykimi i katërshes së UÇK-së drejt fundit: Cilat janë procedurat përpara?

Gjykimi ndaj ish-krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) është në kilometrin e fundit, dhe pak hapa kanë mbetur deri te vendimi i trupit gjykues të Dhomave të Specializuara të Kosovës, në Hagë, për akuzat ndaj tyre për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit.

Ish-presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, ish-kryeparlamentarët Kadri Veseli dhe Jakup Krasniqi, dhe ish-deputeti Rexhep Selimi janë deklaruar të pafajshëm për akuzat.

Ata akuzohen për veprat penale që përbëjnë krime lufte: ndalim të paligjshëm ose arbitrar, trajtim mizor, torturë dhe vrasje të paligjshme dhe krime kundër njerëzimit: burgosje, akte të tjera çnjerëzore, zhdukje me forcë të personave dhe përndjekje.

Krimet pretendohet se janë kryer midis muajit mars të vitit 1998 dhe shtatorit të vitit pasues në disa lokacione në Kosovë dhe në veri të Shqipërisë.

Në fillim të javës së ardhshme pritet të nisin deklaratat përmbyllëse të Zyrës së Prokurorit të Specializuar, Mbrojtësit të Viktimave dhe të ekipeve mbrojtëse të ish-eprorëve të UÇK-së, të cilët ndodhen në qendrën e paraburgimit të asaj që njihet si Gjykata Speciale, në Holandë, që nga nëntori i vitit 2020.

Çfarë ka ndodhur deri më tani?

Aktakuza për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit ndaj katërshes së UÇK-së u konfirmua më 26 tetor të vitit 2020. Me t’u bërë publike, më 5 nëntor të po atij viti, të akuzuarit u dërguan në qendrën e paraburgimit në Hagë.

Pastaj nisi procedura paraprake, kur u mbajtën një sërë konferencash statusore, e u prezantuan materiale dhe prova të ndryshme. Gjykimi nuk filloi deri më 3 prill të 2023-tës.

Për tri ditë rresht, palët mbajtën deklaratat e tyre hyrëse. Fillimisht, prokurorët dhe mbrojtësit e viktimave.

Prokurorët e specializuar njoftuan se do të paraqisnin dëshmi se të akuzuarit ishin anëtarë të asaj që e konsiderojnë “ndërmarrje e përbashkët kriminale”, që gjoja kishte shënjestruar kundërshtarët e perceptuar të UÇK-së. Në deklaratat hyrëse, ata thanë se ajo kishte udhëhequr një “luftë speciale” kundër atyre që i konsideronte “kolaboracionistë” dhe “tradhtarë”.

Në fjalimin e tij hapës në nisje të gjykimit, prokurori i specializuar, Alex Whiting, deklaroi se “shumica e viktimave të të pandehurve ishin bashkëkombës shqiptarë të Kosovës”.

“Në zellin e tyre për të goditur dhe eliminuar ata që i konsideronin kundërshtarë, të pandehurit mbështetën dhe zbatuan një politikë që shpesh i viktimizonte edhe të vetët e tyre”, tha Whiting.

Ndërkaq, përmes deklaratave të tyre hyrëse, për dy ditë me radhë, duke nisur nga 4 prilli i vitit 2023, ekipet mbrojtëse argumentuan se UÇK-ja s’kishte një komandë fikse, duke hedhur poshtë akuzën se ata ishin pjesë e “ndërmarrjes së përbashkët kriminale”, siç pretendon Prokuroria.

Në seancën e 4 prillit, u deklarua edhe vetë Thaçi. Ai tha se është vërtetuar se UÇK-ja nuk ka kryer veprën e trafikimit të organeve, akuzë që ishte bërë nga ish-senatori zviceran, Dick Marty, që u konkretizua në një raport të Këshillit të Evropës më 2011. Pikërisht ky raport shërbeu si pikënisje për krijimin e Dhomave të Specializuara dhe të Zyrës së Prokurorit të Specializuar të Kosovës, me seli në Hagë.

“Bota tani e di sot, si rezultat i këtij procesi, se nuk kishte trafikim organesh dhe se Shtëpia e Verdhë nuk ka ekzistuar kurrë. Tani e dimë se edhe unë, edhe UÇK-ja, populli i Kosovës dhe gjithë shqiptarët, jemi shfajësuar nga këto akuza. E vërteta është thënë, dhe reja e zezë mbi Kosovën është hequr. Pra, kjo sakrificë ia ka vlejtur”, u shpreh Thaçi.

Që nga prilli i vitit 2023, e deri në dhjetorin e vitit 2025, palët paraqitën prova e thirrën dëshmitarë në gjykatore.

Në rastin ndaj katërshes së UÇK-së vlerësohet se janë 155 viktima pjesëmarrëse. Zyra e Prokurorit të Specializuar ftoi në gjykatore 125 dëshmitarë, ndërkaq 117 të tjerë dorëzuan dëshmitë e tyre me shkrim.

Një nga dëshmitarët e Prokurorisë ishte edhe Fadil Geci, i cili në tetor të vitit 2024 dëshmoi në Hagë se “Thaçi ka menduar të na shfarosë”.

“Kjo është e vërteta… me krejt familjen, qëllimi i tij ka qenë të na shfarosë”, shprehej Geci.

Në prill të vitit 2025, Prokuroria e Specializuar përmbylli fazën e prezantimit të dëshmitarëve, ndërkaq më vonë, gjatë atij muaji, e përmbylli paraqitjen e provave, duke prezantuar mijëra prova materiale, që tha se mbështesnin akuzat e saj.

Dy viktima u thirrën në gjykatore nga mbrojtësit e viktimave, ndërkaq shtatë dëshmitarë u ftuan nga ekipet mbrojtëse.

Dëshmitarët e mbrojtjes

Në shtator, ekipet mbrojtëse të Thaçit dhe Krasniqit nisën thirrjen e dëshmitarëve, dhe paraqitjen e provave të tyre. Ekipi i Veselit dhe ai Krasniqit zgjodhën të mos paraqisnin as prova, e as të thërrisnin dëshmitarë.

I pari që doli para gjykatores ishte James Rubin, ish-ndihmësi i sekretarit amerikan të Shtetit, i cili për tri ditë rresht, në shtatorin e 2025-tës, dëshmoi në mbrojtje të Thaçit. Ai tha se ish-presidenti i Kosovës kishte rol kryesisht politik në UÇK, dhe s’kishte kompetenca për vendime ushtarake, duke shtuar se për çdo vendim të rëndësishëm ai duhej të merrte miratimin e komandantëve të zonave. Rubin dëshmoi se nuk kishte informacione që e lidhnin Thaçin dhe Krasniqin me pretendimet për vrasje.

Në gjykatore u paraqit edhe Christopher Hill, diplomat i pensionuar amerikan, që kishte qenë i dërguar i Uashingtonit gjatë luftës në Kosovë. Edhe ai ishte në të njëjtën linjë se Thaçi nuk ishte përgjegjës në UÇK, duke theksuar se nuk kishte informacione se Thaçi kishte urdhëruar aktivitete të paligjshme.

Ish-komandanti suprem i forcave aleate të NATO-s, Wesley Clark, ishte dëshmitari i fundit i mbrojtjes së Thaçit. Për dy ditë resht, në nëntorin e 2025-tës, ai dëshmoi për rolin e UÇK-së dhe të Thaçit. Sipas gjeneralit të pensionuar amerikan, Thaçi nuk mban përgjegjësi për aktet e dhunës në Kosovë.

Njeriu kryesor i fushatës së NATO-s ndaj caqeve serbe dëshmoi se UÇK-ja nuk kishte zinxhir komandues funksional, e as hierarki të plotë, dhe nëse do të kishte diçka të tillë, sipas tij, do të ishte e pamundur që SHBA-ja dhe NATO-ja të mos ishin në dijeni.

Ai i tha trupit gjykues se UÇK-ja nuk ishte terroriste dhe se pjesëtarët e saj luftuan për lirinë e tyre.

Deklaratat përmbyllëse

Me përmbylljen e dëshmive të dëshmitarëve të mbrojtjes, gjykimi kaloi në fazën tjetër: Dorëzimi i dosjeve përfundimtare nga palët, deri në fund të janarit.

Ndërkaq, nga 9 deri më 18 shkurt, palët do të mbajnë deklaratat përmbyllëse.

Fillimisht do të ketë radhën Prokuroria, ekipet e mbrojtësve të viktimave, dhe më pas nga 11 shkurti do të jetë radha e ekipeve mbrojtëse të të pandehurve.

Çështja te trupi gjykues

Pas përmbylljes së deklaratave, çështja kalon te trupi gjykues. Gjykatësit kanë tre muaj kohë që të marrin një vendim për çështjen dhe ta shpallin atë.

Nga Gjykata në Hagë më herët kanë treguar se gjykatësit mund të kërkojnë zgjatjen e afatit për marrjen e vendimit edhe për dy muaj, dhe në raste të jashtëzakonshme edhe më gjatë.

Teksa ky gjykim po shkon drejt fundit, Thaçi pritet të ketë ende punë me Dhomat e Specializuara, pasi ndaj tij pritet që së shpejti të nisë gjykimi për një rast të ndarë kundër administrimit të drejtësisë.

Dhomat e Specializuara dhe Zyra e Prokurorit të Specializuar u themeluan në vitin 2015 nga Kuvendi i Kosovës, dhe janë pjesë e sistemit gjyqësor të Kosovës, por veprojnë me personel ndërkombëtar në Holandë.

Gjykata Speciale heton krimet e pretenduara të pjesëtarëve të UÇK-së, të kryera kundër pakicave etnike dhe rivalëve politikë që nga janari i vitit 1998 deri në dhjetor të vitit 2000./REL

Bajram Ismaili nga Struga dhe rrugëtimi i tij në muzikën shqiptare të diasporës

Bajram Ismaili është shembull domethënës i mënyrës se si një pasion i lindur herët mund të shndërrohet në një rrugëtim artistik të qëndrueshëm, pavarësisht largësisë, ndërprerjeve të detyruara apo sfidave të jetës në diasporë. Muzika për të nuk ka qenë kurrë një zgjedhje rastësore, por një prirje e brendshme dhe një formë e natyrshme e shprehjes shpirtërore, që e ka shoqëruar që në fëmijëri dhe ka mbetur boshti kryesor i identitetit të tij.

Talenti i tij u vërejt që në moshën pesëvjeçare nga xhaxhai, Ismail Hoxha nga Ladorishti, muzikant dhe njohës i instrumenteve tradicionale shqiptare. Ishin vitet kur çdo send shtëpie shndërrohej në instrument dhe ritmi ishte instinkt, jo ushtrim i mësuar.

“Talenti im u dallua shumë herët. Që fëmijë, çdo gjë për mua ishte instrument, sepse muzika nuk ishte thjesht lojë, por mënyra ime e parë për të komunikuar me botën.”

Në moshën tetëvjeçare, Bajram Ismaili fillon t’i bie baterisë dhe shumë shpejt kalon nga interpretimi familjar në skenë. Koncerti i parë në fshatin Veleshtë, në fund të viteve ’80, me Shoqërinë Kulturore-Artistike “Shpresa”, shënon hyrjen e tij publike në botën e muzikës. Në atë periudhë, ai ndan skenën me emra që edhe sot janë pjesë e estradës muzikore shqiptare, duke ndërtuar herët përvojë, disiplinë dhe vetëbesim artistik.

Rruga e tij merr një kthesë vendimtare me regjistrimin në Shkollën e Muzikës në Korçë. Megjithatë, ky formim mbetet i ndërprerë. Rrethanat familjare dhe shpërngulja drejt Perëndimit e detyrojnë të zgjedhë mes shkollimit dhe migrimit, një dilemë e njohur për shumë artistë të brezit të tij.

“Gurbeti të vendos gjithmonë përballë zgjedhjeve të vështira. U detyrova të ndërprisja shkollën e muzikës, por kurrë nuk e ndërpreva lidhjen me këngën.”

Edhe pse arsimi formal mbeti përgjysmë, formimi artistik vazhdoi përmes praktikës, skenës dhe përvojës së drejtpërdrejtë. Kënga e parë, “Moj ashike”, dhe albumi i realizuar në bashkëpunim me Ylli dhe Flamur Ismailin hapën një periudhë intensive aktiviteti, me dhjetëra dasma në sezon dhe prezencë të vazhdueshme në evenimente komunitare. Paralelisht, për katër vite, Bajram Ismaili ishte pjesë e bendit të njohur “Shekulli i Dreqit” si baterist. Megjithatë, realiteti i migrimit dhe mungesa e perspektivës artistike në vendlindje çuan në shpërbërjen e grupit.

Edhe pse jashtë vendit, ai nuk u shkëput asnjëherë nga muzika. Aktivitetin artistik e vazhdoi kryesisht në Zvicër, ku u shpërngul përfundimisht edhe për shkak të familjes dhe mundësive më të mëdha për angazhim.

“Edhe kur jeton larg vendlindjes, kënga nuk të lë. Ajo të ndjek kudo dhe të mban të lidhur me gjuhën dhe njerëzit e tu.”

Sot, Bajram Ismaili, së bashku me kolegun e tij Ylli Ismaili, ftohen në mbarë Zvicrën, veçanërisht në rrethin e Cyrihut, për fejesa, martesa, evenimente komunitare dhe festime të fundvitit. Repertori i tij përfshin kryesisht muzikën e Shqipërisë së Jugut dhe të Mesme, por edhe këngë lirike e patriotike, duke reflektuar një identitet muzikor të gjerë dhe të konsoliduar.

Megjithatë, jeta artistike në diasporë nuk është e lehtë dhe rrallëherë e sigurt financiarisht.

“Të jetosh vetëm nga evenimentet është shumë e vështirë. Muzika kërkon shpenzime, sakrifica dhe angazhim të vazhdueshëm.” Një vend të veçantë në krijimtarinë e tij zë kënga “Struga ime” Ylli & Bajram – Struga ime (Official Video HD) – YouTube, e ndërtuar si kolazh muzikor me motive nga disa treva shqiptare, e cila për shumë dëgjues mbetet simbol identiteti dhe përkatësie kulturore.

“‘Struga ime’ është këngë identiteti. Ajo nuk i përket vetëm një zone, por gjithë shqiptarëve që e ndjejnë rrënjën e tyre.”

Përtej skenës, Bajram Ismaili është bashkëshort dhe babai i dy vajzave dhe një djali, një rol që ai e konsideron po aq të rëndësishëm sa atë artistik. Jeta familjare, e ndërtuar mbi mirëkuptim dhe mbështetje reciproke, ka qenë një shtyllë thelbësore për vazhdimësinë e rrugëtimit të tij. Balancimi mes punës, familjes dhe muzikës ka kërkuar sakrifica, por i ka dhënë kuptim të qëndrueshëm zgjedhjeve të tij.

Vlerësimi më i madh, sipas tij, ka ardhur gjithmonë nga publiku – nga njerëzit që e kanë mbajtur gjallë këngën e tij në kohë dhe hapësirë, përtej kufijve dhe institucioneve.

Mesazhi i tij për brezin e ri në diasporë është i qartë dhe aktual: “Mos e humbni gjuhën, këngën dhe traditën, edhe kur jetoni larg. Vlerat janë pasuria që duhet ta mbani gjallë.”

Në këtë mesazh përmblidhet rrugëtimi i Bajram Ismailit, i ndërtuar mes Strugës dhe diasporës, mes angazhimit artistik dhe jetës familjare, ku muzika mbetet elementi lidhës mes kujtesës kulturore dhe realitetit të sotëm.

Sot, Bajram Ismaili numëron rreth 15 videoklipe dhe një repertor prej afro 500 këngësh, duke u pozicionuar si një nga emrat më aktivë dhe të qëndrueshëm të muzikës shqiptare në diasporë. Kanalin zyrtar të Bajram Ismailit mund ta gjeni në linkun: Ylli & Bajram – Pa te marr nuk te le

Kapiteni i Kosovës rikthehet me asistim nga lëndimi

Kapiteni i Kosovës, Amir Rrahmani është kthyer nga lëndimi me asistim në fitoren e skuadrës së Napolit.

Napoli të shtunën e fitoi ndeshjen dramatike në udhëtim ndaj Genoas me rezultatin 3:2.

Rrahmani, asistoi te goli i epërsisë 2:1 të cilin e realizoi Scott McTominay, transmeton albinfo.ch.

31-vjeçari Rrahmani e kompletoi ndeshjen.

Napoli vazhdon të jetë në vendin e tretë me 49 pikë. Genoa është poshtë në tabelë me 23 pikë.

Shqiptarët duan verën e huaj

Shqiptarët nuk e preferojnë verën e prodhimit vendas kjo shihet edhe tek të gjithë ekspozitorët e restoranteve të cilat janë të mbushura me verë të huaj.

Sipas të dhënave doganore gjatë vitit 2025 në Shqipëri janë IMPORTUAR  6,548,000 litra ku dominohet nga vera italiane, kosovare dhe franceze me çmime që variojnë  nga 80-600 lekë\litër verë .

Ndërsa vera premium mbërrin nga Holanda dhe Spanja në shuma nga 1000-4000 lekë, por kjo në një sasi tepër të vogël.

Nga ana tjetër kantinat tona po në të njëjtin vit prodhuan 1,502,000 litra verë, shkruan TCH, transmeton albinfo.ch.

Fakti që ne bëjmë gëzuar me verë që prodhohet jashtë kufijve tanë, nuk do të thotë që vera e shtëpisë nuk është cilësore.

Sipas ekspertëve të bujqësisë vera e importit e konkurron atë të vendit në sasi dhe çmim, por kurrsesi në cilësi. Por për verën e shtëpisë bëhet shumë pak marketing.

Eksperti i bujqësisë, Agim Rrapaj thotë: “Arsyeja kryesore është se Shqipëria në marrëveshjen që ka më BE ka pranuar që një kuotë vere të hyjë pa taksa. Kjo bën që njësitë e shitjes në vendin tonë të preferojnë këtë verë sepse e shesin me një çmim 4-5 herë më shumë që ka më tepër leverdi. Ndërsa vera shqiptare është e prodhuar nga rrushi dhe njëkohësisht nuk ka marketing”.

Në shtetet e tjera produkti vendas mbrohet jo vetëm duke e mbështetur financiarisht, por edhe duke i ofruar një klimë të mirë biznesi, që të vijë sa më lehtë në tryezën e konsumatorit.

“Shumë vende e kanë zgjidhur këtë që i detyrojnë OBU që të kenë një stendë më vërë shqiptare. Ne kemi kërkuar këtë tek Ministria e Bujqësisë dhe ajo e Ekonomisë, ku të detyrojë të gjitha njësitë e shitjes që verën shqiptare kenë në tregun e tyre. Kjo gjë nuk bëhet”, shton eksperti.

Ata që dëmtohen më shumë nga kjo zgjedhje, janë fermerët e vreshtave dhe prodhuesit e verës të cilët prej vitesh në kantinën e tyre u ka mbetur stok produkti i verës, edhe pse vera jonë në Evropë është vlerësuar me pikët maksimale të shijes dhe cilësisë.

Lara, krenaria e Shqipërisë në Lojërat Olimpike Dimërore

Lara Colturi është vetëm 19 vjeçe, por ajo mund të bëjë historinë olimpike duke u bërë medalistja e parë e medaljeve olimpike dimërore e Shqipërisë, sipas BBC.

“Është një jetë e vështirë, por e dua,” thotë adoleshentja, e cila ka punuar jashtëzakonisht shumë që kur ishte fëmijë.

“Shkoja në shkollë, pastaj shkoja për patinazh në akull për dy orë dhe pastaj ski pasdite dhe pastaj në shtëpi, pastaj detyrat e shtëpisë dhe pastaj haja dhe pastaj përsëri!” thotë ajo.

“Dhe dua të them, isha vetëm 10 vjeçe”, shton Colturi.

Por, skijimi ka qenë gjithmonë diçka që ajo e do, para së gjithash, shkruan ATSH, transmeton albinfo.ch.

“Për mua ishte shumë qesharake ta bëja, sepse nëse nuk bëja diçka, mërzitesha”, thotë ajo.

Që në moshë të vogël, Lara thotë se është përqendruar në të pasurit një mentalitet fitues duke praktikuar ushtrime frymëmarrjeje për të qëndruar e pranishme – dhe tani ajo është një nga skiatoret më të mira të sllallomit në botë.

Duke u nisur drejt Lojërave Olimpike Dimërore në Milano Cortina të Italisë, ajo ka mundësinë të bëjë histori për Shqipërinë, e cila fitoi medaljet e para olimpike verore vetëm në Paris 2024.

“Udhëtimi i Larës ka qenë fenomenal për vendin me tre milionë banorë, thotë Alesia Burnazi e RTSH-së.

“Ajo jo vetëm që po i bën vajzat e reja të ëndërrojnë, por edhe po e bën të gjithë popullsinë të mbështesë atë dhe të dijë më shumë rreth sporteve të skijimit”, shton ajo.

Alesia thotë se arritja e Larës është e madhe për një vend të vogël që as nuk ka vendpushime skijimi.

Sa i përket Larës, ajo është e kënaqur që e ka vënë skijimin në hartë për Shqipërinë – dhe është pak e hutuar…

“Shqipëria nuk e dinte se çfarë ishte skijimi alpin deri më tani. Dhe tani unë jam si një personazh i famshëm atje, dhe është e mrekullueshme. Unë jam thjesht një skiatore alpine”, thotë Lara.

Falë suksesit të Larës, skijimi në Shqipëri po fillon të marrë hov.

“Nuk po bëj gjëra të mëdha, por për ta është thjesht mahnitëse. Dhe ata kanë disa kodra të vogla… po argëtohen shumë tani që shkojnë të bëjnë pak ski. Pra, po, është thjesht mahnitëse”, thotë Lara.

Laura po e bën Shqipërinë krenare.

Qyteti evropian për një vizitë të shkurtër

Kanë kaluar 30 vjet që kur shërbimet e përditshme të Eurostar nisën të dërgonin vizitorë drejt kryeqytetit të Belgjikës dhe qyteti i njohur për personazhin Tintin dhe birrën vazhdon të jetë plot surpriza.

Me përjashtim të aktorit Jean-Claude Van Damme, shpesh i quajtur “Muskujt nga Brukseli”, është një fakt interesant që shumë nga belgët më të famshëm nuk janë realë.

Tintin është personazh librash komikë; Poirot është krijim i imagjinatës së Agatha Christie; ndërsa Smurf-ët ngjytë blu jetojnë në një pyll imagjinar, shkruan shqip.al, transmeton albinfo.ch.

Kryeqyteti shumëgjuhësh i Belgjikës, dhe qendra de facto e BE-së, njihet edhe për statujën 400-vjeçare të një djali që urinon në një shatërvan, Manneken Pis, që sipas legjendës përfaqëson një figurë që shpëtoi qytetin nga zjarri.

Megjithatë, “Brand Belgium” është shumë i gjallë në Bruksel, falë katër simboleve kryesore: çokollatës, birrës, waffle dhe patateve të skuqura.

Vizitorët mund të gjejnë muze dedikuar çokollatës, histori të birrës belge në ndërtesën e vjetër të bursës dhe traditën lokale të skuqjes së patateve, që belgët këmbëngulin se nuk janë “french fries”.

Shumë njerëz mbërrijnë duke pritur një qytet formal për shkak të rolit politik evropian, por gjejnë një realitet ndryshe: art modern, lagje kreative dhe banorë miqësorë.

Përvoja më e mirë gastronomike shpesh gjendet në rrugica më pak turistike, në bare vere me qirinj në Saint-Gilles, në zonën e dizajnit Dansaert apo në Ixelles, me parqe dhe liqene të përshtatshme për piknik.

Tridhjetë vjet më parë, kur Eurostar nisi linjat e rregullta mes Londrës dhe Brukselit, shumë nga këto zona sapo kishin nisur transformimin urban.

Më pas, automjetet u ndaluan në zonën qendrore, duke e kthyer Grand-Place në hapësirë kryesisht për këmbësorë. Qendra e qytetit Grand Place, konsiderohet si qendra më e bukur në botë. Sot, Brukseli mbetet një qytet i vështirë për t’u përkufizuar, por në zhvillim të vazhdueshëm.

Çfarë të shihni dhe të bëni

Brukseli është qendër e stilit Art Nouveau, i lidhur me arkitektin Victor Horta. Me një kartë speciale, vizitorët mund të hyjnë në disa nga ndërtesat më ikonike të këtij stili.

Grand-Place është zemra historike e qytetit, ku përballen Bashkia dhe ndërtesa historike e tregut të bukës, sot muze i qytetit. Zona Dansaert është ndër më modernet, me butikë, kafe dhe bare verërash.

Dashamirësit e artit mund të vizitojnë koleksione moderne dhe galeri, ndërsa muzeu i çokollatës tregon historinë e kakaos dhe traditës belge të ëmbëlsirave.

Galeritë historike Saint-Hubert janë vendi ku u krijua pralina moderne.

Brukseli është edhe kryeqytet i librave komikë. Rruga e Muraleve ka mbi 80 piktura murale. Vizitorët mund të shohin edhe veprat e René Magritte në muzeun e dedikuar artistit.

Ushqimi dhe jeta lokale

Nga kafetë tradicionale te restorantet moderne, qyteti ofron kuzhinë që kombinon traditën me eksperimentimin.

Sanduiçet artizanale, brunch-et në kopshte urbane dhe tregjet e dorës së dytë janë pjesë e përditshmërisë lokale.

Tregu i hapur Jeu de Balle është një nga vendet më autentike për antikuare dhe objekte vintage. Dyqanet artizanale të letrës dhe libraritë historike ruajnë traditën kulturore të qytetit.

Jeta e natës dhe kultura

Brukseli ka traditë të fortë në jazz, me klube historike që vazhdojnë të funksionojnë. Në parqet e qytetit organizohen shpesh sete DJ dhe evente muzikore, ndërsa baret e vogla ofrojnë kokteje artizanale dhe atmosferë intime.

Në thelb, Brukseli kombinon politikën evropiane me kulturën urbane, historinë me artin modern dhe gastronominë tradicionale me kreativitetin bashkëkohor, një kombinim që e bën ideal për një pushim të shkurtër urban.

Zjarri në Memorialin e Crans-Montana, policia fillon hetimet

Një zjarr shpërtheu mëngjesin e kësaj të diele brenda memorialit për viktimat e tragjedisë së Crans-Montana, i vendosur në qendër të fshatit.

Policia e Vallese njoftoi se flakët u fikën shpejt nga zjarrfikësit dhe se nuk ka pasur të lënduar, transmeton albinfo.ch.

Autoritetet kanë hapur një hetim për të përcaktuar shkaqet e zjarrit.

Tragjedia e Crans-Montanas i mori jetën 41 personave në natën e ndërrimit të viteve, pas një zjarri që shpërtheu në një bar ku shumë të rinj po festonin ardhjen e vitit 2026.

Shkruan gazeta e njohur austriake: Fate Velaj, nga emigrant në diplomat

Daniel Lohninger

Në vitin 1991, Fate Velaj erdhi si i ri në Austri. Shtëpia e tij e parë ishte gasthausi Kreuztanne në St. Anton/Jeßnitz, në rrethin e Scheibbsit. 35 vjet më vonë, Velaj është artist i njohur, diplomat i nivelit të lartë dhe Ambasador i Republikës së Shqipërisë. Jetën e tij të trazuar ai e pasqyron tani në romanin “Kreuztanne”, shkruan gazeta kryesore e Landit të Austrisë së Poshtme, Niederösterreichische Nachrichten (NÖN).

“Unë jam një austriak i Austrisë së Poshtme.”

Kështu thotë me krenari Fate Velaj gjatë bisedës me NÖN. Dhe kujton me kënaqësi vitet pas largimit nga Shqipëria: kohën kur si emigrant  përfundoi në gasthausin Kreuztanne në St. Anton/Jeßnitz, kur punoi si larës enësh në Kartause Gaming, e më pas si punëtor fabrike në firmën Heiser (sot: Worthington Cylinder) në Kienberg.

Austria e Poshtme është gjithashtu vendlindja e dy fëmijëve të tij, të cilët erdhën në jetë në spitalin e Scheibbs-it, transmeton albinfo.ch.

Vitet e para në Austri nuk kanë qenë të lehta, por kanë qenë formuese, kujton Velaj. Historia e tij është ajo e një të riu që, pas rënies së komunizmit, la atdheun për të ndjekur ëndrrat e tij. Këto ëndrra e sollën në vitin 1991, në moshën 28-vjeçare, nga qyteti bregdetar shqiptar Vlorë në Austrinë e Poshtme.

Për shtatë vjet, Fate Velaj jetoi në Mostviertel, krijoi familje, ndërtoi miqësi që i ruan edhe sot dhe u frymëzua nga natyra rreth Ötscher-it madhështor për veprat e tij artistike.

“Këtu u rilinda,” thotë Velaj me mirënjohje të thellë. Edhe sot ai mbetet i lidhur fort me këtë rajon:

“Kur dal nga autostrada në Ybbs dhe futem në rrugën federale 25 drejt Scheibbs dhe Gaming, e ndiej ajrin që vjen nga Ötscher-i dhe kam ndjesinë se po kthehem në shtëpi.”

Një artist në kërkim të rrugës së vet

Romanin “Kreuztanne” ai e sheh si një homazh për njerëzit e kësaj zone, të cilët i dhanë strehë, mbështetje dhe një vakt të ngrohtë. Atyre u detyrohet edhe për faktin se veprat e tij artistike, të cilat sot ekspozohen në mbarë botën, u prezantuan për herë të parë publikisht – në ekspozita në Gaming, Scheibbs dhe Wieselburg.

“Në vitin 1991 qëndroja në një kryqëzim me tre tabela drejt së ardhmes sime. Nuk e dija cilën të zgjidhja,” shpjegon Velaj pa e ditur se rruga do ta çonte drejt fotografisë, pikturës dhe letërsisë.

Në vitin 2013, Fate Velaj u kthye në Shqipëri si këshilltar i Kryeministrit, për të ndihmuar vendin e tij në rrugën drejt europianizimit, dhe u zgjodh edhe deputet në Parlamentin shqiptar. Në vitin 2024 ai u rikthye në Vjenë – dhe që prej atëherë është Ambasador i Republikës së Shqipërisë.

Për veprimtarinë e tij për Austrinë dhe Europën, ai është vlerësuar nga Presidenti Federal i Austrisë, Alexander Van der Bellen, si edhe nga Parlamenti Evropian; më pas kanë ardhur çmime në SHBA dhe Itali.

Aktualisht, ai ndodhet në turne leximesh në Austri me versionin në gjermanisht të romanit “Kreuztanne”.

Vetë libri është një ndërthurje e autobiografisë dhe fiksionit: një histori migrimi, por edhe një roman artisti dhe një studim shoqëror – i shkruar me një gjuhë të butë, poetike dhe njëkohësisht të përmbajtur.

Shqipëria, po bëhet tërheqëse për pensionistët amerikanë

Qiratë dhe kostoja më e ulët e jetesës, si dhe mundësia për të qëndruar deri në një vit pa leje qëndrimi po e bëjnë Shqipërinë destinacionin e parapëlqyer edhe për pensionistët amerikanë. Sipas agjentëve të pasurive të patundshme, Vlora dhe Saranda janë ndër qytetet kryesore ku ata qëndrojnë me qira nga 400 deri në 500 dollarë (USD) në muaj.

Prej muajit tetor, Lisa Spence, 62 vjeçe, nga shteti i Alabamës në SHBA, jeton në Vlorë.

Zonja Spence tregon për “Monitor” se ka zgjedhur të jetojë për një vit në Shqipëri për shkak të kostos së ulët të jetesës dhe leverdishmërisë ekonomike, duke pasur parasysh të ardhurat e saj mujore nga pensioni me vlerë 2,200 USD, transmeton albinfo.ch.

Lisa tashmë pensioniste, tregon se ka punuar 18 vjet si administratore në një zyrë kontabiliteti të një kompanie të madhe ndërtimi. Ajo pohon se jeta në SHBA është shumë herë më e shtrenjtë krahasuar me Shqipërinë. Sipas saj, kjo është një ndër arsyet kryesore pse ka vendosur të qëndrojë për një vit në Vlorë.

Ajo jeton në një apartament me qira në zonën e Lungomares në Vlorë. Për një apartament me dy dhoma dhe ballkon me pamje panoramike, paguan 400–500 USD në muaj, ndërsa në SHBA, një pronë e ngjashme sipas saj do të kushtonte minimalisht 1,400 USD.

“Me të ardhurat që kam nga pensioni, nuk do të mbijetoja në SHBA. Cilësia e jetës këtu është shumë i mirë duke pasur parasysh, të ardhurat mujore nga pensioni. Gjithashtu njerëzit janë shumë mikpritës.

Në Shqipëri mund të shijosh momentet e vogla të jetës, si të pish një kafe, të ecësh apo të bësh shëtitje. Edhe cilësia e ushqimeve është shumë e mirë. Klima, ajri i pastër, deti, Vlora është vend ideal për të bërë një jetë të mirë. Atje të gjithë njerëzit nxitojnë. Këtu jeta është më e qetë”, shprehet ajo.

Kjo është përvoja e saj e parë e të jetuarit në një shtet jashtë SHBA-së. Zonja Spence u njoh me Shqipërinë pas disa kërkimeve që bëri mbi listën e vendeve miqësore të publikuara nga Departamenti Amerikan i Shtetit, ku përfshihet edhe Shqipëria.

“Ishte shumë e rëndësishme që, para se të vendosja se ku do të jetoja, të bëja një kërkim mbi shtetet në listën e vendeve miqësore të publikuara nga DASH, pasi për një zonjë pensioniste që jeton e vetme, siguria mbetet kryesorja”, – përfundon zonja Spence.

Më tej, ajo nënvizon se deri tani ka qenë shumë e lehtë për të pasur shërbim ambulator mjekësor, edhe për shkak të një gjendjeje gripale që kaloi, si dhe kujdesin dentar. Ajo shton se deri tani nuk i është dashur të përdorë shërbim spitalor.

Zonja Spence e rekomandon qytetin e Vlorës edhe për shtetas të tjerë amerikanë që kërkojnë të jetojnë jashtë vendit të tyre, pas daljes në pension.

Agjentët e tregut të shitblerjes së pasurive të paluajtshme pohojnë se në qytetet bregdetare, si në Vlorë dhe Sarandë, vihet re një tendencë e rritjes të kërkesës së shtetasve të huaj pensionistë, përfshirë edhe shtetasit amerikanë për të jetuar me qira.

Sipas agjentes imobiliare Viola Shehaj-Malaj, kërkesa e pensionistëve amerikanë për të jetuar në qytetin e Vlorës në apartamente me qira ka shënuar rritje të ndjeshme në vitin 2025, tendencë që ka vijuar edhe në muajin e parë të 2026.

Në tërësi, sipas saj, afatet e qëndrimit nga shtetasit e huaj që kanë zgjedhur Vlorën për të qëndruar zgjatin nga 1 deri në 2 vite. Ndërsa pensionistët amerikanë po testojnë këtë lloj përvoje, për të vendosur më tej për afatet e qëndrimit, duke shfrytëzuar avantazhin e qëndrimit deri në një vit në Shqipëri pa vizë dhe leje qëndrimi.

Znj. Shehaj-Malaj thekson se një nga faktorët kryesorë që i tërheq është kostoja e ulët e jetesës në Shqipëri krahasuar me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe veçanërisht çmimet e ulëta të qirave, klima dhe qetësia që gjejnë në qytetet bregdetare.

“Shumica e shtetasve amerikanë që po zgjedhin të qëndrojnë në Vlorë  pohojnë se arsyeja kryesore mbetet kostoja e ulët e jetesës, sidomos e qirave që janë shumë herë më të lira. Nëse në Vlorë gjen një apartament të tipologjisë 1+1 me çmim 400 USD/muaj, në SHBA çmimi minimal është rreth tre herë më i lartë.

Por duhet theksuar se shumë prej pensionistëve amerikanë janë në fazën e testimit. Shumë prej tyre parapëlqejnë të qëndrojnë disa javë apo disa muaj, duke shfrytëzuar afatin e qëndrimit njëvjeçar pa vizë dhe leje qëndrimi në Shqipëri, për ta testuar këtë përvojë. Disa të tjerë zgjedhin të qëndrojnë një vit të plotë, për t’u larguar dhe për t’u kthyer sërish. Kjo periudhë i ndihmon të marrin vendimin nëse do të qëndrojnë afatgjatë”, nënvizon ajo.

Përveç shtetasve amerikanë, qyteti i Vlorës vijon të mbetet mjaft i kërkuar për qëndrim afatgjatë edhe prej pensionistëve italianë, sipas agjentes imobiliare. Sipas të dhënave të publikuara nga mediat italiane, deri në muajin mars 2025, numri i pensionistëve italianë që jetonin në Shqipëri arriti në 3,000 nga 300 pensionistë italianë në vitin 2021.

Rritja e numrit të tyre është ndikuar nga politikat fiskale të Shqipërisë për mostatimin e pensioneve të shtetasve italianë.

“Në praktikë, nëse në Itali 1,500 euro bruto kthehen në 1,150 euro neto, këtu mbeten 1,500 euro të pastra. Dhe nuk vijnë vetëm ata me të ardhura të ulëta, por ka edhe shumë pensionistë të pasur me më shumë se 50 mijë euro në vit”, pohoi më herët për “Corriere Della Sera” një pensionist italian që jetonte në Shqipëri.

Nga lehtësitë e qëndrimit deri te lehtësitë fiskale, arsyet kryesore për zgjedhjen e Shqipërisë

Përveç faktorit më të rëndësishëm që është kostoja e ulët e jetesës, një tjetër arsye e fortë që po tërheq amerikanët është mundësia për të jetuar në Shqipëri deri në një vit pa pasur nevojë për vizë ose leje qëndrimi të gjatë.

Kjo periudhë e mjaftueshme u jep atyre mundësinë të njohin vendin, të vizitojnë qytetet bregdetare dhe të vendosin nëse duan të krijojnë plane afatgjata për qëndrimin.

“Në vargun e turistëve që po vijnë në Shqipëri, po vihet re edhe një trend i ri që përfshin punonjësit nomadë (ata që mund të punojnë nga kudo në botë) dhe pensionistët, veçanërisht nga vendet perëndimore.

Përveç pensionistëve italianë, të cilët janë bërë banorë të rregullt të qyteteve bregdetare të Shqipërisë si Durrësi, Vlora apo Saranda, një grup tjetër që po shfaq interes për tregun shqiptar janë amerikanët.

Media dhe PR-i ndërkombëtar kanë luajtur rol të rëndësishëm në këtë drejtim, pasi Shqipëria po listohet gjithnjë e më shpesh si një nga destinacionet më të mira për daljen në pension, duke u përfshirë në lista krahas vendeve si Portugalia, të cilat kanë politika të qarta për tërheqjen e kësaj kategorie turistësh që më pas shndërrohen në rezidentë.

Në rastin e Shqipërisë, kostoja e jetesës renditet si një nga përparësitë kryesore, por mbi të gjitha vlerësohet liria që ofron pasaporta amerikane, e cila u lejon mbajtësve të saj të qëndrojnë në vendin tonë deri në një vit pa pasur nevojë për dokumente afatgjata rezidence”, thekson Stela Dhami, nga agjencia imobiliare ndërkombëtare “Colliers International Albania”.

Lehtësitë për lejet e qëndrimit për shtetasit amerikanë

Policia e Shtetit sqaroi për “Monitor” se bazuar në vendimin e Këshillit të Ministrave për përcaktimin e afatit të hyrjes dhe qëndrimit të miratuar në muajin mars të vitit 2022, shtetasit e Shteteve të Bashkuara të Amerikës kanë të drejtë të hyjnë dhe të qëndrojnë në Republikën e Shqipërisë pa leje qëndrimi për një periudhë deri në një vit.

Sipas VKM, këta shtetas mund të rihyjnë dhe të qëndrojnë pa leje qëndrimi në Republikën e Shqipërisë nëse kanë qëndruar më shumë se 90 ditë jashtë territorit të Shqipërisë. Ky vendim është marrë në mbështetje të ligjit “Për të huajt” dhe synon lehtësimin e regjimit të hyrjes dhe qëndrimit për shtetasit amerikanë.

Përveç shtetasve amerikanë në Shqipëri pa leje qëndrimi mund të qëndrojnë edhe shtetasit nga Ukraina. Nëpërmjet vendimit të miratuar në muajin maj 2023, qeveria shqiptare vendosi të zgjasë afatin për hyrjen dhe qëndrimin e ukrainasve në Shqipëri. Nga një vit tashmë ata kanë mundësinë që të qëndrojnë pa leje deri në dy vjet.

Po ashtu sipas ligjit “Për të huajt” shtetasit e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, të vendeve anëtare të Bashkimit Europian dhe shtetasit e Republikës së Kosovës, kur aplikojnë për herë të parë dhe plotësojnë kriteret e përgjithshme të përcaktuara në nenin 36 të këtij ligji, përfitojnë leje qëndrimi me afat 5-vjeçar.

Sipas ligjit “Për të huajt”, konkretisht nën nenin 33 të tij, përcaktohet se leja e qëndrimit, nëse nuk është përcaktuar ndryshe në këtë ligj ose në marrëveshje ndërkombëtare të ratifikuara nga Republika e Shqipërisë, jepen për një afat prej 3 muajsh, 6 muajsh ose 1 viti, ku leja 1-vjeçare mund të ripërtërihet jo më shumë se 5 herë radhazi.

Gjithashtu, leja e qëndrimit mund të jepet për një periudhë 2-vjeçare, e cila mund të ripërtërihet vetëm një herë, ose për një afat 5-vjeçar, sipas përcaktimeve të këtij ligji. Leja e qëndrimit e përhershme jepet në rast se i huaji ka pasur qëndrim të ligjshëm për 5 vjet radhazi në Republikën e Shqipërisë dhe ka lidhje ose veprimtari të qëndrueshme në vend.

 

Gjykata mbështet ndalimin e shkollës për jo-rezidentët

Gjykatat kanë mbështetur vendimin e Gjenevës për të ndaluar fëmijët që jetojnë në Francë të ndjekin shkollat ​​në kanton.

Vendimi është mbështetur nga Dhoma Kushtetuese e Gjykatës së Drejtësisë, transmeton albinfo.ch.

Në një vendim të datës 3 shkurt dhe të bërë publik këtë javë, gjyqtarët hodhën poshtë dymbëdhjetë ankesa nga studentët që jetojnë në Francë.

Ata kundërshtuan rregullat e reja që i pengojnë jo-rezidentët të regjistrohen ose të vazhdojnë studimet e tyre në Gjenevë.

Gjykata thotë se Këshilli i Shtetit veproi në mënyrë të ligjshme, duke përmendur presionet e kapacitetit shkollor dhe kufizimet buxhetore.

Vendimi mund të apelohet ende në Gjykatën Federale.

Universiteti i Cyrihut bën një zbulim të madh për viruset spitalore

Mund të ketë shpresë në luftën kundër infeksioneve spitalore, pas një zbulimi të madh në Universitetin EHT në Cyrih.

Kjo vjen pas vdekjes së një burri që u plagos rëndë në zjarrin e Crans Montana. Ai pësoi një infeksion para se të vdiste, transmeton albinfo.ch.

Zhvillimi i ri është një xhel që bllokon bakteret të hyjnë në një plagë, pastaj xheli e vret infeksionin kur drita ultravjollcë hidhet mbi të.

Testet fillestare po rezultojnë pozitive, testet në njerëz janë planifikuar më pas.

Çfarë mendojnë realisht evropianët për emigracionin?

Imigracioni në Evropë është rritur vitet e fundit, si në aspektin e numrave realë, ashtu edhe, si rezultat, në aspektin e fuqisë së tij në debatin politik.

Të dhënat e Eurostat tregojnë se 44.7 milionë njerëz që jetonin në BE në vitin 2024 ishin të huaj, shkruan The Local, transmeton albinfo.ch.

Në vitin 2022, 5.1 milionë emigrantë jo-BE mbërritën në Evropë, mbi dyfishi i 2.4 milionëve që erdhën në vitin 2021, dhe migrimi fajësohet nga disa për krimin dhe presionet themelore strukturore në kujdesin shëndetësor dhe strehimin, diçka që tërheq votuesit, përfshirë shumë të rinj, drejt partive anti-migrante.

Në përgjigje, qeveritë në të gjithë Evropën po shtyjnë përpara masa shtrënguese ndaj imigracionit – dhe bashkë me të, kufizime të qëndrimit dhe shtetësisë – dhe në vende si Franca, Gjermania dhe Spanja, partitë anti-imigrante kanë shënuar rritje në sondazhe dhe janë gati të luajnë role kyçe në zgjedhjet e ardhshme.

Kjo retorikë shpesh ngatërron migrantët e ligjshëm dhe të paligjshëm dhe e redukton debatin në dy kuptime: migrimi është tërësisht i mirë ose i keq, njerëzit janë padyshim pro ose kundër imigracionit, dhe nuk ka vend për nuanca.

Por sondazhet sugjerojnë se shumica e njerëzve në të vërtetë nuk mendojnë në këto absolute.

Pra, çfarë mendojnë evropianët për imigracionin, përtej dy kuptimeve?

Evropianët duan reduktime, por mbivlerësojnë migrimin e paligjshëm

YouGov kohët e fundit studioi qëndrimet ndaj imigracionit në Gjermani, Spanjë, Francë, Itali, Danimarkë dhe Poloni.

Në terma të përgjithshëm, zbuloi se evropianët duan kontrolle më të mëdha mbi imigracionin, por nuk janë plotësisht kundër imigracionit. Megjithatë, disa nga bindjet e tyre bazohen në keqkuptime.

Matt Smith, kreu i gazetarisë së të dhënave në YouGov, i thotë The Local: “Të dhënat tona tregojnë se evropianët nuk po e refuzojnë menjëherë imigracionin, por pikëpamjet e tyre mbi këtë temë formohen nga fakti që ata kanë tendencë të besojnë se ka më shumë emigrantë të paligjshëm sesa të ligjshëm në vendin e tyre, dhe kjo po ushqen një ndjenjë se sistemi po abuzohet.”

YouGov zbuloi se në të gjithë Evropën “ekziston një tendencë për të besuar se ka më shumë emigrantë të paligjshëm sesa të ligjshëm”.

Të pyetur nëse Mbretëria e Bashkuar kishte më shumë emigrantë të paligjshëm apo të ligjshëm, 32 përqind e britanikëve u përgjigjën “shumë më shumë që qëndronin ilegalisht sesa ligjërisht”.

Në Francë kjo shifër ishte 41 përqind; në Itali 34 përqind; dhe në Gjermani 26 përqind.

Këto supozime formojnë debatin, por janë shumë larg realitetit.

Në Spanjë, për shembull, ku 38 përqind besojnë se ka më shumë emigrantë të paligjshëm, ka vetëm rreth 800,000 emigrantë pa dokumente nga gati 9 milion të huaj.

Kuptime të ngjashme të gabuara ishin të zakonshme në vendet e tjera të anketuara.

Shumë të anketuar mbështetën “skenarë që shohin ulje të ndjeshme të flukseve” (masa të ashpra, me fjalë të tjera) dhe “përafërsisht gjysma në secilin vend të anketuar (45-53 përqind) thonë se mbështesin një skenar ku jo vetëm që nuk lejohen emigrantë të rinj, por një numër i madh emigrantësh të kohëve të fundit detyrohen të largohen” – deportime masive.

Kur u pyetën për deportimet, 53 përqind e gjermanëve mbështetën idenë, të ndjekur nga francezët dhe italianët (51 përqind) dhe danezët (50 përqind).

Atmosfera, thotë YouGov, duket e qartë: “Evropianët janë kundër një rritjeje të madhe të numrit të emigrantëve të rinj që lejohen të vijnë në vendin e tyre”.

Është interesante se ka prova që vetë emigrantët përqafojnë qëndrime anti-imigracioni me kalimin e kohës. Hulumtimet nga EUI kanë zbuluar se megjithëse “qëndrimet e emigrantëve ndaj imigracionit janë mesatarisht më të favorshme krahasuar me qëndrimet e jo-emigrantëve… ata kanë tendencë të bëhen më negativë me kohën e kaluar në vend”.

Kjo është gjithashtu ndërgjeneracionale, me emigrantët e gjeneratës së dytë më pak të favorshëm ndaj imigracionit. Për disa është një e vërtetë e pakëndshme që migrantët mund të mbështesin kontrollet mbi imigracionin – në Mbretërinë e Bashkuar, veçanërisht, pothuajse 40 përqind e britaniko-indianëve votuan për Brexit-in.

Evropianët mbështesin përfitimet ekonomike mbi deportimet

Megjithatë, të dhënat tregojnë se evropianët në fund të fundit mbështesin përfitimet e migrimit të ligjshëm mbi masat e rrepta dhe deportimet.

“Edhe ata që mbështesin deportimet në shkallë të gjerë mendojnë gjerësisht se janë shkelësit e rregullave që duhet të largohen, jo emigrantët e ligjshëm, dhe kur pyeten për kompromise, kanë tendencë të japin përparësi ruajtjes së shërbimit shëndetësor dhe tërheqjes së talenteve të kualifikuara mbi uljen e migrimit”, shpjegon Smith.

Studimi arriti në përfundimin se “në pothuajse të gjitha rastet evropianët kanë më pak gjasa të zgjedhin të ulin imigracionin dhe të pranojnë anët negative të tij mbi kompromisin alternativ”.

Kjo ndoshta ilustrohet më së miri në Itali, ku kryeministrja Giorgia Meloni mbetet retorikisht e ashpër ndaj migrimit të paligjshëm, por është pajtuar me realitetin ekonomik dhe do të lëshojë 500,000 viza për punëtorët jo-BE në vitet e ardhshme.

Kjo u pasqyrua në të dhëna. YouGov zbuloi se të anketuarit që mbështesin deportimet u përqendruan te ‘shkelësit e rregullave’ të perceptuar që kërkojnë përfitime (78-91 përqind) ose hyjnë ilegalisht për të kërkuar azil (73-85 përqind) në vend që të kontribuojnë emigrantët e ligjshëm.

Thënë thjesht, evropianët qartësisht duan një ulje të imigracionit, por i kuptojnë përfitimet që sjell migrimi i ligjshëm.

Një ekuilibër i vështirë për qeveritë për të arritur, dhe çështja nuk do të zhduket së shpejti, mendon Smith.

“Megjithatë,” përfundon ai, “ka shqetësime të konsiderueshme se edhe migrantët e ligjshëm nuk ndajnë vlera kombëtare dhe nuk po integrohen me sukses, duke sugjeruar që edhe nëse çështjet që shkelin rregullat dhe ekonomike adresohen, shqetësimet në lidhje me imigracionin do të vazhdojnë të vazhdojnë”.

Çfarë po ndodh në Evropë?

Komisioni Evropian mund të lejojë profesionistët jo-BE të qëndrojnë përtej rregullit aktual 90/180 ditë, dhe ne shqyrtuam se cilat kombësi marrin më shumë Kartat Blu të BE-së dhe ku shkojnë ata.

Një rregull i ri që në mënyrë efektive përjashton pensionistët e huaj nga bërja francezë ka çuar në një rënie të ndjeshme të natyralizimeve.

Në Suedi, Social Demokratët e opozitës nuk do t’u bashkohen partive të tjera për të rivendosur një ligj të shfuqizuar për të ndaluar deportimet e adoleshentëve. Ekipi gjithashtu shqyrtoi dymbëdhjetë ligje të reja për migracionin që qeveria dëshiron të miratojë para zgjedhjeve të shtatorit.

Danimarka do të dëbojë shtetasit jo-danezë që kanë vuajtur dënime me burg prej një viti ose më shumë për krime të rënda.

Duke kundërshtuar përsëri këtë trend, Spanja do të legalizojë mbi 500,000 emigrantë pa dokumente, ndërsa qeveria norvegjeze ka prezantuar “rishikimin më të rëndësishëm në politikën e integrimit” në 20 vjet.

Gjermania ka ngrirë aplikimet për kurse integrimi, ndërsa ekipi shqyrtoi pse AfD e ekstremit të djathtë dëshiron skuadra deportimi ICE në stilin amerikan dhe si imigracioni neto ra me 40 përqind vitin e kaluar.

Megjithatë, Italia është zotuar se nuk do të ketë rol policor për ICE në Lojërat Olimpike Dimërore.

Dhe së fundmi, lexuesit e The Local na treguan se si vota e Zvicrës “jo 10 milionëve” do të ishte një “katalizator për urrejtjen ndaj të huajve”.

Policia bastis një klub shqiptar për shkak të lojërave ilegale të fatit

Natën e së shtunës, Policia Kantonale e Cyrihut bastisi një klub në Regensdorf. Gjatë kontrollit, u arrestua një person dhe u sekuestrua një armë, lëndë narkotike dhe para.

Sipas urdhrave dhe në bashkëpunim me Bordin Federal Zviceran të Lojërave të Fatit, Policia Kantonale e Cyrihut hyri në një klub në zonën industriale të Regensdorfit pak pas orës 2:00 të mëngjesit të së shtunës, transmeton albinfo.ch. Siç njoftoi Policia Kantonale e Cyrihut të shtunën, më shumë se 20 persona u gjetën brenda.

Disa nga të pranishmit po luanin një lojë kazinoje, për të cilën në Zvicër kërkohet leje e veçantë, kur ndërhyri policia, shkruan limatttalerzeitung.ch. Te lojtarët u gjetën edhe para.

“Gjatë një kontrolli të plotë të individëve të pranishëm, zyrtarët e policisë kantonale gjetën një shkop bejsbolli dhe afërsisht një kilogram marihuanë”, vazhdoi deklarata. Policia sekuestroi armën e ndaluar, lëndët narkotike dhe mbi 2,000 euro për t`ua dorëzuar e autoriteteve hetuese.

Operatori i klubit, një 54-vjeçar kosovar, akuzohet për vepra penale, përfshirë shkeljen e Aktit Federal të Lojërave të Fatit. Pronari i shkopit të bejsbollit, një shtetas i Serbisë, do të përballet gjithashtu me akuza para prokurorisë publike për shkelje të Aktit të Armëve.

Një burrë 45-vjeçar banonte ilegalisht në Zvicër dhe u arrestua për një vepër penale sipas Aktit të Shtetasve të Huaj dhe Integrimit (FNIA) dhe u soll para prokurorisë publike.

Për më tepër, do të paraqiten raporte pranë autoriteteve përkatëse në lidhje me shkeljet e ligjit kantonal të mikpritjes, Aktit Federal për Mbrojtjen nga Pirja e Duhanit Pasiv dhe Aktit të Produkteve të Duhanit.